L'Eglise Aristotelicienne Romaine The Roman and Aristotelic Church Index du Forum L'Eglise Aristotelicienne Romaine The Roman and Aristotelic Church
Forum RP de l'Eglise Aristotelicienne du jeu en ligne RR
Forum RP for the Aristotelic Church of the RK online game
 
Lien fonctionnel : Le DogmeLien fonctionnel : Le Droit CanonLien fonctionnel : Le Réseau
Lien fonctionnel : Le ParcheminLien fonctionnel : Les Registres
 FAQFAQ   RechercherRechercher   Liste des MembresListe des Membres   Groupes d'utilisateursGroupes d'utilisateurs   S'enregistrerS'enregistrer 
 ProfilProfil   Se connecter pour vérifier ses messages privésSe connecter pour vérifier ses messages privés   ConnexionConnexion 

[Aristote] Panégyrique II - De l'étant en tant qu'étant

 
Poster un nouveau sujet   Ce sujet est verrouillé; vous ne pouvez pas éditer les messages ou faire de réponses.    L'Eglise Aristotelicienne Romaine The Roman and Aristotelic Church Index du Forum -> La Bibliothèque Romaine - The Roman Library - Die Römische Bibliothek - La Biblioteca Romana -> Le Dogme - The Dogma
Voir le sujet précédent :: Voir le sujet suivant  
Auteur Message
Lorgol
Cardinal
Cardinal


Inscrit le: 05 Avr 2006
Messages: 3720

MessagePosté le: Sam Aoû 11, 2007 11:51 pm    Sujet du message: [Aristote] Panégyrique II - De l'étant en tant qu'étant Répondre en citant

jandebohem a écrit:
De l'étant en tant qu'étant

Fendant la foule médusée, s’avança alors l’adversaire le plus redoutable de tous les combattants de l’esprit : Cratyle, le Philosophe Muet.
Il avait battu jadis le célèbre Héraclite sur son propre terrain car lorsque celui-ci avait donné son argument décisif selon lequel

« on ne peut pas se baigner deux fois dans le même fleuve »
Cratyle avait dit :
« on ne peut même pas le faire une seule fois et nul ne peut énoncer aucune vérité sur ce qui change partout et en tout sens c’est pourquoi, à compter de ce jour jamais plus je ne m’exprimerai par les mots et sur aucune chose»

Suivi de son entraîneur, Cratyle s’épongea le front s’installa face au prophète et se conformant à sa légende il commença à remuer le doigt en tous sens signifiant par là
« je ne puis rien dire d’intelligible sur ce monde en perpétuel changement »
administrant à son adversaire un redoutable direct du pouce.
Une grande rumeur agita l’assistance qui avait apprécié l’efficacité de l’assaut

Mais le Péripatéticien, toujours très mobile savait esquiver, protégeant sa garde il répliqua :

« c’est en regardant le monde et non en se détournant de celui-ci que l’on trouve la vérité, ne voir que le mouvement est ignorer la substance première c’est-à-dire l’étant qui se maintient quelque soit le changement »

Cratyle, déstabilisé se demandait bien ou son rival voulait en venir et commençait à ressentir des tensions métacarpiennes, il dressa le majeur, repliant les autres doigts

Le prophète, profitant de son avantage, enchaina :

«si nous reprenons l’exemple de Paulodaure, dont le corps ravagé par ses séjours prolongés en taverne est plus souvent observable à quatre pattes donc à la ressemblance du quadrupède voire rampant tel un reptile, chacun s’accorde à dire qu’il est bipède : c’est sa forme, sa substance première même si elle n’est que virtuelle (en puissance et non en acte) »

Cratyle comprenait trop bien, suant d’angoisse, pour se rafraîchir, il agita sa main en éventail

Aristote reprit
« ainsi et de même, si bon nombre d’êtres humains subissent des altérations tamagoshistes ou bisounoursesques ils restent néanmoins et malgré les apparences des êtres pensants »
puis le sage porta le coup ultime « toi-même le philosophe Muet qui n’émet aucun son, nous savons tous ici même que la cause finale qui détermine ton être, le moteur du monde, t’a donné la forme d’une vrai pipelette en vérité. C’est ton étant en tant qu’étant et sur lequel tu ne puis rien changer car la Parole est le cadeau que le Très-Haut fît à l’espèce humaine»

L’estocade finale avait mis l’adversaire K.O. : son pouce retomba inerte vers le sol, rendant ce geste à la postérité comme signifiant « le combat est perdu »
alors la foule en liesse porta le prophète vainqueur en triomphe (soulageant ainsi ses jambes qu'il avait faibles, dit-on)
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé
Marco_Castello



Inscrit le: 21 Avr 2011
Messages: 1847

MessagePosté le: Jeu Juil 21, 2011 3:27 pm    Sujet du message: Répondre en citant

Citation:


Panegíric II- Del ser en tant que és


A través de la multitud atònita, va venir aleshores el més terrible de tots els adversaris de la ment: Cràtil, el filòsof del silenci.
Havia vençut ja al cèlebre Heràclit al seu propi terreny, ja que quan aquest havia donat el seu argument decisiu segons el qual
“Hom no pot banyar-se dos cops al mateix riu”, Cràtil va respondre: “Ni un sol cop pots fer-ho i ningú pot enunciar cap veritat sobre el que canvia per arreu i en totes direccions per això mateix ja partir d’aquest moment ja no hauré expressat res en paraules o de qualsevol altra manera.”
Seguit pel seu instructor, Cràtil es va eixugar el front i va seure davant del Profeta, i, tal com feia sempre, va començar a moure el dit en totes direccions volent dir:
“No puc dir res intel•ligible sobre aquest món perpètuament canviant.” Tot assenyalant temiblement amb el polze el seu oponent.
Un gran rumor va agitar l’assistència, que havia apreciat el gran assalt.

Però el peripatètic, sempre atent, va saber esquivar l’estocada protegint la seva guàrdia tot replicant:

“És quan s’observa el món i no quan s’aparta un d’ell que es troba la veritat; no veure més que el moviment és ignorar primerament la substància, és a dir: el que es manté en qualsevol canvi.”

Cràtil, desestabilitzat, es preguntava on volia anar a parar el seu rival i va començar a notar tensions al metacarpià, aixecant un dit i flexionant la resta.

El profeta, aprofitant l’avantatge, continuà:

“Si prenem per exemple a Palaudaure, el cos del qual està devastat per les seves estances a la taverna és més o menys observable a quatre grapes similar a un quadrúpede o inclús al reptar d’un rèptil, tot i que tothom coincideix en dir que és bípede: és la seva forma, la seva primera substància, encara que només sigui virtual (en potència i no pública).”

Cràtil ho va entendre molt bé, i tot suant d’angoixa, va agitar la mà a mode de ventall.

Aristòtil va prosseguir:
“Així, i de la mateixa manera, un gran nombre d’éssers humans pateixen alteracions tamagotxistes o bisunouresques i romanen, no obstant això, a pesar de les seves aparences pensants."
Després, el savi va donar el cop de gràcia, tot dient: “Tu mateix, filòsof del Silenci, que no emets cap so; tots sabem que la mateixa causa final que determina el teu ésser, el motor del món, et va donar la forma d’un portador de veritat. És l'ésser en tant que és, en el qual no es pot canviar res de la Paraula, regal que el Totpoderós li va donar a la humanitat ."
Aquesta estocada final va deixar fora de combat al seu adversari: el seu polze va caure cap al terra, tornant aquest gest, a posteriori, com a significat de “s’ha perdut el combat”. Aleshores, la multitud alegre va dur al Profeta triomfant, tot alleugerint així les seves cames, diuen.


Traduït per Ignius de Muntaner

_________________

Ex. Juge Royal|Arch. Em.de Malines |Thomiste| Comte de Corinthe et Baron de La Vostice (Achaïe), Vicomte de Bailleul (France)
Récipiendaire du Grand Chrisme d'Or
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé
Ignius



Inscrit le: 17 Nov 2010
Messages: 3431
Localisation: Catalunya

MessagePosté le: Mer Nov 30, 2011 2:02 pm    Sujet du message: Répondre en citant

Citation:



Panegírico II- De el Ser en tanto que es


Abriéndose paso entre la multitud sorprendida, avanza el adversario más temible de todos los sabios disertadores: Cratilo, el filósofo mudo.
Había derrotado antaño al célebre Heráclito en su propio terreno proporcionando un argumento incontestable:


- No podemos bañarnos dos veces en el mismo río.

Crátilo había dicho:

- No puede hacerse ni siquiera una sola vez y nadie puede enunciar ninguna verdad acerca de los cambios que se producen. Por tanto, a partir de hoy no volveré a hablar ni de esto ni de ninguna otra cosa.

Seguido del maestro, Crátilo se enjuagó la frente, se colocó frente al profeta y según cuenta la leyenda comenzó a mover su dedo en todas direcciones.

- No puedo decir nada inteligente sobre este mundo en constante cambio- dijo otorgando a su adversario un golpe directo.

Un gran rumor se propagó entre los asistentes, quienes habían apreciado la eficiencia del asalto, pero el maestro, siempre hábil, tratando de proteger su retaguardia replicó:

- Es mirando al mundo y no alejándose de él tal y como uno puede encontrarse la verdad. Fijar la atención solo en el movimiento implica ignorar la sustancia esencial, que se mantiene imperturbable cualquiera que sea el cambio.

Crátilo, sorprendido, se preguntaba a dónde quería llegar su rival y comenzó a notar tensión en sus dedos. Levantó el dedo corazón y dobló el resto. El profeta, aprovechando su ventaja prosigió:

-Si nos remitimos al ejemplo de Paulodauros, cuyo cuerpo está devastado como consecuencia de sus largas estancias en la tasca, podemos verlo más a menudo a cuatro patas que a dos, asemejándose a un cuadrúpedo trepador, como un reptil. Sin embargo, decimos que es bípedo, porque esa es su forma original, su sustancia (en potencia, no en acto).

Crátilo lo comprendía perfectamente y como sudaba por la presión del momento se abanicó con su mano para refrescarse.

Aristóteles continuó:


- Asimismo, aunque un buen número de seres humanos poseen malformaciones, malignas o benignas, siguen siendo seres pensantes a pesar de las apariencias.

Luego el sabio dio la estocada final:

- Incluso tú mismo, el Filósofo del Silencio que no emite ningún sonido… todos los aquí reunidos sabemos que la causa final que ha modelado tu ser, el motor del mundo, te ha dado en realidad la forma de una persona parlante. Es un hecho irrefutable que tú no puedes cambiar, ya que la palabra es un regalo que el Altísimo ha hecho a la humanidad.

El golpe había derrotado definitivamente a su adversario, quien mostraba su dedo apuntando hacia el suelo, gesto que desde entonces se usa para mostrar que un combate está perdido.

Mientras tanto la multitud allí reunida alzaba al profeta en señal de triunfo, se dice que así sintieron algo de alivio sus débiles piernas.


Traducido por Casiopea
Revisado por el Reverendísimo Padre Abad Ignius de Muntaner



_________________
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé Envoyer un e-mail
Ignius



Inscrit le: 17 Nov 2010
Messages: 3431
Localisation: Catalunya

MessagePosté le: Mer Jan 18, 2012 10:59 pm    Sujet du message: Répondre en citant

Citation:



Panegirico II - Di ciò che è in quanto è


Fendendo la folla, avanzò allora l'avversario più temibile di tutti i combattenti dello spirito: Cratilo il filosofo muto. Aveva sconfitto precedentemente il celebre Eraclito sul suo terreno quando quest'ultimo aveva esposto la sua argomentazione decisiva secondo la quale "non ci può bagnare due volte nello stesso fiume" Cratilo aveva detto: "non si può farlo neppure una sola volta e nessuno può dire nessuna verità su ciò che cambia ovunque ed in ogni modo, è per questo che, a partire da questo giorno, non mi esprimerò mai più con le parole e su nessuna cosa"

Seguito del suo allenatore, Cratilo si asciugò la fronte con la spugna e si mise di fronte al profeta e, conformandosi alla sua leggenda, iniziò a muovere il dito in ogni senso, volendo dire con ciò "io non posso dire nulla di intelligibile su questo mondo in perpetuo cambiamento "
Dirigendo poi verso suo avversario un diretto temibile con il pollice.
Una grand mormorio si agitò tra coloro che assistevano e che avevano apprezzato l'efficacia dell'attacco.

Ma il Peripatetico, sempre molto agile, sapeva schivare il colpo, proteggendo la sua guardia replicò:

"E’ osservando il mondo ed non allontanandosene che si trova la verità, vedere soltanto il movimento è ignorare la sostanza prima, cioè ciò che è che si mantiene indipendentemente dal cambiamento."

Cratilo in dubbio, si chiedeva dove voleva arrivare il suo avversario ed iniziava a sentire la tensione dei metacarpi, alzò il maggiore, ripiegando le altre dita.

Il profeta, approfittando del suo vantaggio, continuò: "Se riprendiamo l'esempio di Paulodauro, il cui corpo devastato dalla sua permanenza prolungata in locanda si può vedere spesso a 4 zampe simile a un quadrupede o che striscia come un rettile, ciascuno concorda nel dire che è bipede: è la sua forma, la sua sostanza prima, anche se è soltanto virtuale (in potenza e non in atto)"

Cratilo comprendeva troppo bene, e, sudando per l’angoscia, agitò la sua mano come un ventaglio per rinfrescarsi.

Aristotele riprese "Così, allo stesso modo, se un buon numero di esseri umani subisce dei mutamenti da tamagocisti o da orsetti del cuore, tuttavia, nonostante l’aspetto, restano esseri pensanti"
Poi il saggio assestò l’ultimo colpo " Qui sappiamo tutti che anche a te, il filosofo muto che non emette alcun suono, la causa finale che determina il tuo essere, il motore del mondo, in verità ti ha dato la forma di un pettegolo. E’ il tuo essere in quanto è, e del quale non puoi cambiare nulla, poiché la parola è il dono che l’Altissimo ha fatto alla razza umana"
La stoccata finale aveva messo K.O. l'avversario: il suo pollice cadde inerte verso il suolo, consegnando questo gesto ai posteri con il significato di “Il combattimento è stato perduto”.

Allora la folla in festa portò il profeta vincitore in trionfo (sollevando così le sue gambe che aveva deboli, dicono)



_________________
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé Envoyer un e-mail
Doron



Inscrit le: 19 Mai 2012
Messages: 327

MessagePosté le: Mar Nov 11, 2014 10:51 am    Sujet du message: Répondre en citant

Citation:
Aristoteles boek II - Lofrede II - Van het Zijn tot het Zijn

Door de stomverbaasde menigte liep de zwaarste tegenstander van alle strijders van de geest; Cratyle, de Doofstomme Filosoof. Hij had eerder al de beroemde Heraclitus op zijn eigen grond verslagen met het toen beslissende argument dat

« Men niet twee keer in dezelfde rivier kan baden »

Cratylus zei

« We kunnen nooit een keer de waarheid vertellen zonder dat iemand het van richting doet veranderen of er zijn eigen uitleg aan probeert te geven, daarom zal ik vanaf vandaag mijzelf nooit meer met woorden uiten. »

Cratylus werd gevolgd door zijn coach, die zijn voorhoofd afveegde en nam plaats tegenover de profeet die tegen hem begon te spreken terwijl zijn vinger roerde om richting te geven aan de uitspraak:

« Ik niets kan zeggen dat begrijpelijk is op deze veranderende wereld »

Deze uitspraak was bedoeld om zijn geduchte tegenstander om de tuim te leiden. Deze hoorde de woorden aan als een effectieve aanval op zijn doel, maar Cratylus wist zich nog net staande te houden. Met de bescherming van zijn gezag sprak hij:

« Onze blik op de wereld wordt enkel maar vertroebeld door onze spraak. Wij spreken onszelf tegen en verdraaien de waarheid naar onze eigen hand. »

Cratylus, toch gedestabiliseerd door de opmerking van de Profeet, probeerde te peilen in welke richting zijn rivaal zou gaan en kreeg hierdoor een spanning op zijn middenhandsbeentje waardoor hij zijn middelste vinger ophief en zijn andere vingers vouwde.

De profeet greep deze kans en zette de situatie naar zijn voordeel:

« Als we het voorbeeld nemen van Paulodaure, wiens lichaam geteisterd werd door diens langdurige verblijf in de taverne. Deze kroop vaker op handen en voeten terug naar huis waardoor hij een grotere gelijkenis had met een reptiel of een viervoeter dan met een mens, omstanders kunnen tegen elkaar hebben gezegd dat, omdat hij zich zo voortbeweegt hij als zodanig dus er één moet zijn. Iedereen is het er echter over eens dat hij een tweevoeter is (alhoewel hij niet de macht had om zich zodanig te uitten) »

Cratylus begreep het maar al te goed en begon te zweten van angst, hij probeerde zichzelf af te koelen door met zijn handen te wapperen.

Aristoteles zei:

« Alles goed en wel, maar mensen ondergaan nu eenmaal veranderingen en dat is wie wij zijn. We kunnen ons misschien gedragen als doelloze en nutteloze wezens door ons niet met woorden te uitten, maar dat neemt niet weg dat dit slechts schijn is van wat wij werkelijk zijn; denkende wezens. »

Toen deelde de wijze man de ultieme klap uit:

« Zelfs al zegt de Doofstomme Filosoof hier geen woord omdat hij dit niet wenst, we weten allemaal dat wij als mensen grote kletskousen zijn. Dat is de waarheid en dat is hoe wij als wezens zijn. Daaraan kun je niet veranderen en wil je ook niets veranderen, want het Woord is het geschenk dat de Almachtige aan de mensheid gaf. »

Deze laatste aanval bracht de tegenstander op zijn knieën en zijn duim zonk naar de grond, waarmee hij aangaf "ik heb de strijd verloren". Hierna tilde de juichende menigte de profeet in de lucht en kroonde hem tot winnaar (en dus zweefde de profeet hierna van geluk, zoals ze zeggen)

_________________
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé
Marco_Castello



Inscrit le: 21 Avr 2011
Messages: 1847

MessagePosté le: Jeu Mar 03, 2016 10:59 pm    Sujet du message: Répondre en citant

Citation:





    Panegiryk drugi »Nauka o tym, co jest, jakie jest: bycie jako byt«




    Przez oszołomiony tłum, przyszedł wtedy najstraszliwszy z wrogów umysłu: Kratylos, filozof ciszy, który wolał gesty od słów.
    Wygrał właśnie słynną kłótnię ze swoim lokalnym nauczycielem Heraklesem, który kiedyś ogłosił:

      «Nie możesz wejść do tej samej rzeki dwa razy».

    Kratylos odpowiedział:

      «Nie możesz tego zrobić nawet raz. Prawda jest taka, że zmiana jest ciągła i natychmiastowa, dlatego takie są słowa. Bez dokładnie określonych słów, by głosić prawdę, komunikacja jest niemożliwa i w tym oto czasie, nie wyrażę niczego w słowach».

    Zbliżając się do nauczyciela, Kratylos otarł czoło i usiadł przed prorokiem, oraz, jak miał w zwyczaju, wskazywał swym palcem we wszystkich kierunkach. To oznaczało:

      «Nie mogę powiedzieć czegokolwiek zrozumiałego o tym stale zmieniającym się świecie».

    Wtedy szybko dźgnął przeciwnika w agresywnym geście.

    Obserwatorzy z tłumu stali zdezorientowani i zmieszani, byli przecież świadkami porywczego ataku. Ale wielki filozof, zawsze uprzejmy, uniknął ciosu i odpowiedział:

      «Z obserwacji świata, nie zaś odwracania się od niego, uczymy się prawdy. On nie widzi pierwszego ruchu, więc ignoruje istotę substancji, która to nadal ulega zmienności».

    Kratylos, wybity z rytmu, zastanawiając się, jak oberwał, zacisnął palce w pięść, zanim to podniósł swój środkowy palec.

    Prorok, rewanżując się, kontynuował:

      «Jeśli za przykład weźmiemy Palaudaure, którego ciało jest tak zniszczone przez przebywanie w tawernie, on jest częściej widywany na czworaka, jak czworonóg albo siłujący się gad. Ale, każdy się jednak zgadza, że jest on dwunożny, tak jak jego pierwotna forma, widywana tylko z rzadkich okazji. (To jest jego forma potencjalna, nie rzeczywista)».

    Kratylos zrozumiał wszystko doskonale i zaczął pocić się ze złości tak niemiłosiernie, że poczynił wachlujące ruchy swoimi rękoma.

    Arystoteles kontynuował:

      «Otóż, w taki sam sposób, wiele osób ma niedoskonałości, zajadłe lub łagodne, a pozostają ludźmi pomimo tego, co myślisz o ich wyglądzie».

    Wtedy mędrzec uderzył 'ciosem miłosierdzia', mówiąc:

      «Ty sam, filozof milczenia, który nie wydaje żadnych dźwięków, wszyscy tu zgromadzeni wiedzą, że w ten sam sposób zostały Ci dane kształt i forma rozmowy z człowiekiem. Oto niepodważalny fakt, że nie możesz się zmienić, ponieważ dar rozmowy jest łaską Wszechmogącego dla ludzkości».

    Jak tylko wypowiedział te finalne słowa, pchnął swój kciuk w stronę Kratylusa, kierując go jednak w stronę ziemi. Kratylus potulnie zwrócił gest, co oznaczało, że stracił bitwę. I stało się to później wspólnym znakiem dla tych, którzy byli zgubieni lub wobec tych, którzy mieli przeciwko sobie oskarżenie.

    Następnie tłum podniósł się jednako i wiwatował prorokowi w chwili jego zwycięstwa, nawet, jeśli niektórzy z grupy mieli nogi osłabione z napięcia.



_________________

Ex. Juge Royal|Arch. Em.de Malines |Thomiste| Comte de Corinthe et Baron de La Vostice (Achaïe), Vicomte de Bailleul (France)
Récipiendaire du Grand Chrisme d'Or
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé
hull19
Cardinal
Cardinal


Inscrit le: 11 Mai 2009
Messages: 6424
Localisation: Dans les Cantons

MessagePosté le: Sam Mai 07, 2016 1:28 am    Sujet du message: Répondre en citant



Citation:


Vom Sein als Sein

Sich einen Weg durch die erstarrte Menge bahnend näherte sich da der fürchterlichste Gegner aller Kämpfer des Geistes: Cratyle, der stumme Philosoph, der Taten dem Wort vorzog.

Er schlug einst den berühmten Heraklit auf seinem eigenen Gebiet, als dieser sein ausschlaggebenes Argument vorgetragen hatte, welches lautete:
"Man kann nicht zweimal im selben Fluss baden", und Cratyle antwortete: "Man kann es selbst ein einziges Mal nicht tun, und niemand kann irgendeine Wahrheit äußern über etwas, dass sich überall und in jede Richtung ändert. Deshalb werde ich mich, gezählt ab diesem Tage, nie mehr mit Worten äußern."

Gefolgt von seinem Lehrer wischte sich Cratyle über die Stirn, setzte sich dem Propheten gegenüber, und gemäß seiner Legende begann er den Finger in alle bedeutsamen Richtungen zu bewegen. "Ich kann nichts allgemein Verständliches über diese Welt in ewigem Wandel sagen." Dies verdeutlichend zeigte er sehr direkt mit dem Daumen auf seinen Gegner.
Ein lautes Raunen ging durch die Zuhörerschaft, welche die Wirkung des Angriffes anerkannte.

Aber der Peripatetiker verstand es immer sehr beweglich auszuweichen und aufmerksam zu parieren.
Er antwortete: "Aus der Betrachtung der Welt, und nicht indem man sich von ihr abwendet, erkennt man die Wahrheit.
Nur das Sehen der Bewegung bedeutet die erste Substanz - das heißt, das Sein welches sich beibehält ohne Rücksicht auf die Veränderung - zu ignorieren."

Cratyle fragte sich, wohl aus dem Gleichgewicht gebracht, auf was sein Rivale zu sprechen kommen wollte und begann metakarpale Spannungen zu spüren.
Er stellte den Mittelfinger auf, die anderen Fingern wieder beugend.

Der Prophet, seinen Vorteil ausnutzend, fuhr fort:
"Wenn wir das Beispiel des Paulodaure nehmen, dessen durch längere Aufenthalte in der Taverne verwüsteter Körper öfter auf allen Vieren beobachtet wurde.
Auch beim Sehen der Ähnlichkeit zu einem Vierbeiner, solch einem kriechenden Reptil, sind sich doch alle einig, dass er ein Zweibeiner ist:
Das ist seine Gestalt, seine erste Substanz, selbst wenn sie nur gedacht ist (in der Fähigkeit und nicht in der Tat)."

Cratyle verstand allzu gut. Schwitzend vor Angst bewegte er seine Hand fächerartig, um sich abzukühlen.

Aristoteles antwortete:
"Auch wenn eine Vielzahl an Menschen bösartige wie gutartige Missbildungen erleiden, sie bleiben denkende Wesen, ungeachtet dessen, was ihr Aussehen dich denken lassen mag."

Dann holte der Weise zum ultimativen Schlag aus:
"Du selbst, der stumme Philosoph, von dem kein Ton ausgeht; wir alle hier wissen dass die letzte Ursache die dein Wesen bestimmt, der Antrieb der Welt, dir in Wahrheit die Gestalt einer Quasselstrippe gegeben hat. Das ist dein Sein als Sein und daran kannst du nichts ändern, denn das Sprechen ist das Geschenk, welches der ALLERHÖCHSTE der menschlichen Gattung gemacht hat."

Der letzte Angriff hatte den Gegner Schachmatt gesetzt. Sein Daumen klappte energielos gen Boden.
Cratyle wiederholte die Geste mehrfach, um anzuzeigen, dass er den Kampf verloren hatte. Diese Geste entwickelte sich zu einem gebräuchlichen Zeichen, um anzuzeigen:
"Der Kampf ist verloren." Oder um zu zeigen, dass jemand einen Urteilsspruch zu seinem Nachteil empfangen hatte.

Nun trug die laut jubelnde Menschenmenge den siegreichen Propheten im Triumphzug durch die Stadt. Man sagt sie taten es, um seine Beine nach dem spannenden Rededuell zu entlasten.


Übersetzt von Igel, Korrektur und Glättung von Sophia_elisabeth und Kettlin


_________________
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé
Montrer les messages depuis:   
Poster un nouveau sujet   Ce sujet est verrouillé; vous ne pouvez pas éditer les messages ou faire de réponses.    L'Eglise Aristotelicienne Romaine The Roman and Aristotelic Church Index du Forum -> La Bibliothèque Romaine - The Roman Library - Die Römische Bibliothek - La Biblioteca Romana -> Le Dogme - The Dogma Toutes les heures sont au format GMT + 2 Heures
Page 1 sur 1

 
Sauter vers:  
Vous ne pouvez pas poster de nouveaux sujets dans ce forum
Vous ne pouvez pas répondre aux sujets dans ce forum
Vous ne pouvez pas éditer vos messages dans ce forum
Vous ne pouvez pas supprimer vos messages dans ce forum
Vous ne pouvez pas voter dans les sondages de ce forum


Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
Traduction par : phpBB-fr.com