L'Eglise Aristotelicienne Romaine The Roman and Aristotelic Church Index du Forum L'Eglise Aristotelicienne Romaine The Roman and Aristotelic Church
Forum RP de l'Eglise Aristotelicienne du jeu en ligne RR
Forum RP for the Aristotelic Church of the RK online game
 
Lien fonctionnel : Le DogmeLien fonctionnel : Le Droit CanonLien fonctionnel : Le Réseau
Lien fonctionnel : Le ParcheminLien fonctionnel : Les Registres
 FAQFAQ   RechercherRechercher   Liste des MembresListe des Membres   Groupes d'utilisateursGroupes d'utilisateurs   S'enregistrerS'enregistrer 
 ProfilProfil   Se connecter pour vérifier ses messages privésSe connecter pour vérifier ses messages privés   ConnexionConnexion 

Récit de Collagène de Mégare : Chapitre II

 
Poster un nouveau sujet   Ce sujet est verrouillé; vous ne pouvez pas éditer les messages ou faire de réponses.    L'Eglise Aristotelicienne Romaine The Roman and Aristotelic Church Index du Forum -> La Bibliothèque Romaine - The Roman Library - Die Römische Bibliothek - La Biblioteca Romana -> Le Dogme - The Dogma
Voir le sujet précédent :: Voir le sujet suivant  
Auteur Message
vincent.diftain



Inscrit le: 10 Déc 2006
Messages: 7213
Localisation: Champagne

MessagePosté le: Jeu Avr 03, 2008 2:40 pm    Sujet du message: Récit de Collagène de Mégare : Chapitre II Répondre en citant

jandebohem a écrit:
II. La grande bibliothèque d’Angora

Nous avions reprit la route vers Gordion et, derrière les armées sur quatre colonnes soulevant la poussière, derrière l’étendard de l’ouragos, cheminaient désormais des pèlerins ralliés à la quête d’Aristote qu’ils nommaient l’Esprit.
Au cri de rassemblement « Dieu est avec noos » leur file s’allongeait de jour en jour, grossie du clan des Wilusa et de la tribu des Lukkas de Lycie.

Dans le berceau du roi Midas, le grand Alexandre, adepte des dénouements à l’épée força la prédiction et le jour suivant, nous atteignions Angora soumise sans combat sous la condition, que l’armée ne pénètre pas la citadelle.
Passée l’enceinte des murailles, percées de quatre portes monumentales, la haute ville se dressait couronnée du palais royal et au pied de la nécropole la raison de notre venue en ces lieux : la grande bibliothèque car, attachée aux sandales d’Aristote, Oenoné nous avait divulgué l’existence d’un fragment de manuscrit qui se trouvait ici, révélant le périple du peuple originel.
Derrière les colonnes de bronze de la galerie, l’ambiance enfumée et en proie à l’agitation la plus vive ne laissait pas de surprendre.
Dans la salle de lecture des arts divinatoires nous fûmes témoins des pratiques les plus insolites :
un devin penché sur une coupelle déchiffrait son destin au fil des volutes d’un marc de café gêné par son voisin, nécromancien qui consultait notre futur à travers une configuration d’os violemment jetés sur un lutrin tandis qu’un aruspice parcourais un avenir incertain dans les entrailles du poulet, gisant sur le pupitre. Penchés au dessus de la dépouille du volatile Callisthène et moi scrutions un aveu viscéral quand Aristote d’une clef experte nous arracha à cette douteuse contemplation.
Au cœur de la pièce la plus sombre du Muséion, parmi les archives poussiéreuses : bestiaires fabuleux, tablettes d’argiles, grimoires, gros volumes, opuscules se trouvait la fameuse cédule.
Le philosophe, fébrile s’en empara et il nous lut :


Citation:
« Le peuple du premier-né, dans son exil s’est déplacé d’est en ouest, aligné sur la course du soleil. Lorsqu’il parvint sur un plateau fertile, défendu par les contreforts d’une chaîne de montagne, une vingtaine de ruisseaux l’arrosaient ainsi qu’une rivière
Il est écrit transmettez à vos fils : fatigués d’errer depuis des lustres ils établirent leur camp en ce lieu mais alors le ciel s’obscurcit soudain puis un éclair déchira les ténèbres en deux et la Voix leur dit :
humain de peu de foi, choisis entre trois fléaux des eaux, du feu et des sauterelles celui par lequel, toujours tu seras éprouvé par Dieu.
Alors le peuple montrant le flot tumultueux qu’il nomma Daisan décida d’être secoué par ce malheur pour que jamais l’homme n’oublie de craindre le Très-Haut.
Interroge ton père et il t’instruira, demande à tes ancêtres et ils te raconteront.
Et pour qui écrirait-il, celui qui écrit ? Alors transmettons quelque peu de notre punition par nos écrits, à l’intention de ceux qui viennent après nous... Peut-être eux-mêmes craindront-ils et seront-ils ébranlés ? »


Ainsi, comme les chroniques le mentionnaient, Daisan était le nom de cet affluent de l’Euphrate autour duquel le peuple avait fondé la ville d’Urhai.

_________________
Vincent Diftain d'Embussy
Cardinal Romain
Chancelier de la Sainte Inquisition
Grand Inquisiteur
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé
Marco_Castello



Inscrit le: 21 Avr 2011
Messages: 1847

MessagePosté le: Jeu Juil 21, 2011 3:32 pm    Sujet du message: Répondre en citant

Citation:


Capítol II
II. La gran biblioteca d'Angora

Vam reprendre el camí cap a Gòrdium i, rere els exèrcits formats en quatre columnes que aixecaven la pols al seu pas rere la bandera d’ouragos*, caminava un grup de pelegrins a la recerca d’Aristòtil, que anomenaven l’Esperit.

Amb el crit de reunió “Déu està amb nosaltres”, les seves files s’ampliaven cada dia més, incloent a la tribu de Wilusa o a la de Lukka de Lícia.

Al lloc de naixement del rei Mides, Alexandre el Gran, adepte als desenllaços amb l’espasa, va forçar la predicció i, al dia següent, arribàvem a Angora, la qual es va sotmetre sense lluitar amb la condició què no entréssim a la ciutadella.

Més enllà de la muralla de la vila, un cop travessades quatre portes, a la part alta de la ciutat es trobava coronada pel Palau Reial i, als peus de la necròpolis, el motiu pel qual havíem anat a aquell lloc: la Gran Biblioteca, ja que, adjuntes a les sandàlies d’Aristòtil, Enó havia revelat l’existència d’un manuscrit que es trobava allà i que revelava el camí cap al poble primigeni.

Darrere les columnes de bronze de la galeria, l’atmosfera plena de fum i presa de la major excitació no deixava de sorprendre.

A la sala de lectura de les pràctiques de les arts endevinatòries vam ser testimonis de les pràctiques més inusuals:

Un endeví reclinat sobre una tassa desxifrava el seu destí en el marró del cafè d’un veí avergonyit; un nigromant va consultar el nostre futur a través de la disposició d’uns ossets llançats violentament sobre un faristol mentre que un àugur recorria dubtosament el futur per les entranyes d’un pollastre sobre l’escriptori. Inclinats sobre les despulles de l’ocell, Calístenes i jo examinaven una visceral confessió quan Aristòtil, amb un cop sec, ens arrancà d’aquella dubtosa contemplació.

Al centre de la part més obscura del Museion, entre polsosos arxius- bestiaris fabulosos, tauletes d’argila, galimaties, grans “uolumens”, opuscles- es trobava la famosa cèdula. El filòsof, febril, va apoderar-se’n i llegí:


Citation:
"El poble dels primogènits, en el seu exili es va traslladar d'est a oest, ajustant-se amb la trajectòria del sol. Quan va arribar a un altiplà fèrtil, defensada per les faldilles d'una muntanya, una vintena de rierols i un riu el regaven.

Ell escrigué, transmetent als seus fills: cansat de vagar des de llustres vam establir el campament en aquest lloc, però de sobte el cel es va enfosquir i un raig va esquinçar la foscor pel mig i ens va dir la Veu:
Home de poca fe, escollits dels tres mals de l'aigua, el foc i les llagostes aquell pel qual, una vegada més que serà provat per Déu.

Llavors la gent, mostrant el mar turbulent que va anomenar Daisa, va ser sacsejada pel desastre que farà que mai l’home no oblidi de témer el Totpoderós.

Pregunta al teu pare i t’ho dirà, pregunta als seus avantpassats i t’ho mostraran.

I per què escriu l'escriptor? Per què així, d’ara en endavant, quedi una part del nostre càstig als escrits per als qui venen després de nosaltres...Pot ser ells mateixos temeran i dubtaran? "


Per tant, com mencionaven les cròniques, Daisa era el nom d'aquest afluent del Èufrates, al voltant del qual el poble havia fundat la ciutat de Urhai.



*N de T: l’ouragos (οὔραγος) era un tipus de formació militar grega, típica de l’època hel•lenística alexandrina.

Traduït per Ignius de Muntaner

_________________

Ex. Juge Royal|Arch. Em.de Malines |Thomiste| Comte de Corinthe et Baron de La Vostice (Achaïe), Vicomte de Bailleul (France)
Récipiendaire du Grand Chrisme d'Or
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé
Ignius



Inscrit le: 17 Nov 2010
Messages: 3431
Localisation: Catalunya

MessagePosté le: Mer Nov 30, 2011 2:06 pm    Sujet du message: Répondre en citant

Citation:



II- LA GRAN BIBLIOTECA DE ANGORA:

Nosotros tomamos el camino hacia Gordión. Siguiendo a los ejércitos que avanzaban formando cuatro columnas (los de la cabecera caminaban a continuación de quienes portaban las banderas) y levantaban el polvo a su paso caminaba un grupo de peregrinos que buscaba a Aristóteles (a quien llamaban “el Espíritu”).

Al grito de “Dios está con nosotros” sus filas se engrosaban día tras día habiendo ya aumentado al entrar en el grupo el clan de Wilusa o la tribu de Lukka de Licia.

En la patria del rey Midas, Alejandro Magno (adicto a los desenlaces con espada) no acertó con su predicción y al día siguiente llegamos a Angora, lugar que fue sometido sin luchas con la condición de que el ejército no entrase en la ciudadela.

Pasado el recinto de las murallas (atravesadas por cuatro puertas monumentales) la ciudad se erguía coronada por el palacio real.
Al pie de la necrópolis se encontraba la Gran Biblioteca, razón por la que nos encontrábamos en aquel lugar.
Enone (pegada a las sandalias de Aristóteles) nos había revelado la existencia de un manuscrito que se encontraba allí y que mostraba el camino hacia el pueblo original.

Detrás de las columnas de bronce de la galería el ambiente lleno de humo y el ritmo frenético no dejaba de sorprender.
En la sala de lectura de las prácticas de las artes adivinatorias fuimos testigos de algunas escenas inusuales:

Un adivino recostado sobre una taza descifraba el destino en los posos de café de un vecino avergonzado. Un nigromante consultó nuestro futuro interpretando la disposición que tomaban unos huesos lanzados violentamente sobre un atril, mientras que un agorero recorría dudosamente el futuro por las entrañas de un pollo que reposaba sobre un escritorio.
Inclinados sobre los restos del ave, Calístenes y yo manteníamos una visceral disertación cuando Aristóteles, con un golpe seco, nos arrancó de aquella dudosa contemplación.

En el centro de la parte más oscura del museo, entre polvorientos archivos, bestiarios fabulosos, tablillas de arcilla, galimatías, grandes volúmenes y opúsculos, se encontraba el famoso manuscrito. El filósofo, emocionado, se apoderó de él y leyó:

Citation:

El pueblo del primer ser humano cuando se exilió se movió del este hacia el oeste alineándose con la trayectoria del sol. Cuando alcanzó una meseta fértil, defendido por las estribaciones de una cadena de montaña, se encontró que una veintena de arroyos además de un río lo regaban.
El primogénito dijo a sus hijos: “Estoy cansado de vagar desde hace lustros, así que vamos a establecer el campamento en este lugar”.
De repente el cielo se oscureció, un rayo partió las tinieblas a la mitad y dijo una Voz:

“Hombre de poca fe, elige entre el agua, el fuego o las langostas. Aquella que escojas será la plaga por la que, una vez más, serás puesto a prueba por Dios”.

Entonces señaló el oleaje tumultuoso que fue llamado “Daisan” y decidió ser sacudido por esta desgracia para que ningún hombre jamás olvide temer al Todopoderoso.
Pregunta a tu padre y te lo dirá, pregunta a sus antepasados y te lo mostrarán.

¿Y por qué escribe el escritor? Porque de ahora en adelante quedará una parte de nuestro castigo para las futuras generaciones... ¿Así ellos mismos temerán y dudarán?


Como cuentan las crónicas, Daisan era el nombre del afluente del Eufrates en torno al cual el pueblo fundó la ciudad de Edesa.

Traducido por la hermana Xana de Pendragón
Revisado por Casiopea



_________________


Dernière édition par Ignius le Lun Oct 29, 2012 4:57 pm; édité 1 fois
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé Envoyer un e-mail
Ignius



Inscrit le: 17 Nov 2010
Messages: 3431
Localisation: Catalunya

MessagePosté le: Jeu Jan 19, 2012 1:14 am    Sujet du message: Répondre en citant

Citation:



Capitolo II - La grande biblioteca di Angora :


Avevamo ripreso la strada verso Gordio e, dietro agli eserciti su quattro colonne che sollevavano la polvere, dietro allo stendardo dell’ufficiale di coda, camminavano inoltre dei pellegrini che si erano uniti alla ricerca di Aristotele, chiamandolo lo Spirito.
Al grido di raccolta "Dio è con noi", la loro fila si allungava di giorno in giorno, ampliata dal clan di Wilusa e dalla tribù di Lukkas di Licia.

Nella città natale di re Mida, il grande Alessandro, convinto che le azioni di spada avrebbero forzato la predizione, il giorno seguente ci fece raggiungere la città di Angora sottomessa senza combattimento, a condizione che l'esercito non sarebbe penetro nella cittadella.
Passato il recinto delle mura, aperto da quattro porte monumentali, la città alta si ergeva coronata del palazzo reale e, ai piedi della necropoli, ecco la ragione del nostro arrivo in questi luoghi: la grande biblioteca. Infatti Oenone, incollatosi ai sandali di Aristotele, ci avevano rivelato l'esistenza di un frammento di manoscritto che si trovava qui, che rivelava il viaggio del popolo originario.
Dietro alle colonne di bronzo della galleria, l'atmosfera fumosa ed in preda all'agitazione più viva ci lasciava sorpresi.
Nella sala di lettura delle arti divinatorie fummo testimoni delle pratiche più insolite: un indovino chinato su una tazza decifrava il suo destino osservando il filo delle circonvoluzioni di un fondo di caffè generato dal suo vicino; un necromante che consultava il nostro futuro attraverso la posizione di ossa violentemente gettate su un leggio mentre un aruspice esaminava un futuro incerto nelle viscere di un pollo, morto sulla scrivania.
Concentrati sopra le spoglia dell'uccello, Callistene ed io scrutavamo il responso viscerale, quando Aristotele, con grande competenza, ci strappò da questa contemplazione dubbiosa.
Nel cuore della parte più scura del museo, fra gli archivi polverosi, bestiari favolosi, tavolette di argilla, libri di magia, grandi volumi, opuscoli, si trovava il famoso manoscritto.
Il filosofo, febbrile, l’afferrò e ci lesse:


Citation:
« Il popolo del primo nato, nel suo esilio, si è mosso da est verso ovest, allineato al corso del sole. Quando giunse su un altopiano fertile, difeso dai contrafforti di una catena montuosa, una ventina di ruscelli lo bagnavano così come un fiume.
Queste è stato scritto per essere trasmesso ai vostri figli: stanchi di vagare dopo molti anni, stabilirono il loro accampamento in questo luogo, ma allora il cielo si oscurò improvvisamente, poi un lampo squarciò le tenebre in due e la Voce disse loro:
"Uomini di poca fede, scegliete tra tre calamità, delle acque, del fuoco e delle cavallette, quella tramite cui sarete sempre messi alla prova da Dio."
Allora il popolo, indicando il fiume tumultuoso chiamato Daisane, decise di essere colpito da questa disgrazia affinchè mai l'uomo si dimentichi di temere l’Altissimo.
Interroga tuo padre e ti informerà, chiedi ai tuoi antenati e te lo racconteranno.
E per chi scriverà, colui che scrive? Trasmettiamo allora un po' della nostra punizione per mezzo dei nostri scritti, da mostrare a coloro che vengono dopo noi... Potranno forse temere ed esserne scossi? »


Quindi, come le cronache lo descrivevano, Daisane era il nome di quell'affluente dell'Eufrate intorno al quale il popolo aveva fondato la città di Urhai.

Revisionato da Madre Adhominem


_________________
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé Envoyer un e-mail
Doron



Inscrit le: 19 Mai 2012
Messages: 327

MessagePosté le: Mar Nov 11, 2014 10:57 am    Sujet du message: Répondre en citant

Citation:
Aristoteles boek III: Verhaal van de Collageen van Mégare

Hoofdstuk II: De grote bibliotheek van Angora

Zo vervolgden we onze weg naar Godion, met achter ons vier kolommen van opwaaiende stof waarin de banier van Ouragos duidelijk te zien was. Verder liepen er pelgrims met ons mee die, net als Aristoteles, op zoek waren naar iets dat zij de “Geest” noemden.
Als ware het een strijdkreet riepen zij: « God is met ons ». Onze rijen werden iedere dag langer en uitgestrekter, zeker toen de Wilusa clan en de Lukka stam zich bij ons voegden.

In de geboorteplaats van koning Midas kwam een volgeling naar de grote Alexander en boot hem zijn zwaarden aan, zoals de voorspelling had voorzien. Wij konden hierdoor de volgende dag Angora zonder slag of stoot betreden onder de voorwaarde dat het leger niet de citadel in zou komen.
Boven de stadsmuren, die werden onderbroken door vier machtige poorten, zagen wij het koninklijk paleis hoog boven alles uitsteken. Aan de voet van het paleis lag een begraafplaats en het gebouw waarom wij naar Angora waren gekomen, de grote bibliotheek. Wij waren naar dit gebouw toe gegaan omdat aan Aristoteles, door Oenone, was onthuld dat er een fragment van een manuscript moest liggen van de oorspronkelijke bevolking. Een manuscript dat van groot belang was.

Achter de bronzen zuilengalerij hing een rokerige sfeer en hielden zich de grootste geheimen schuil. In de Leeszaal der Waarzeggers waren wij getuigen van zeer ongewone praktijken:

Een waarzegger, gebogen over een kop van een dier, leek het lot te kunnen ontcijferen door in diens dode ogen te staren. De waarzegger naast hem leek onze toekomst te kunnen voorspellen door verschillende soorten botten op een leestafel te gooien, terwijl een andere waarzegger onze onzekere toekomst door de darmen van een kip kon zien. Leunend over de resten van de vogel keken Callisthenes en ik kritisch naar deze mensen en probeerden we de betekenis van dit alles te ontdekken door naar Aristoteles te kijken, die een kritische rol leek te spelen in deze vreemde gebeurtenissen. Wij liepen verder en daalden langzaam af in de donkere gangen van wat wel een mausoleum leek van stoffige archieven. Rondom ons zagen wij boeken over fabeldieren, zagen wij kleitabletten, dikke boeken en pamfletten en uiteindelijk vonden wij het manuscript waar wij naar op zoek waren. De filosoof pakte het manuscript beet en begon te lezen:

Citation:
« De mensen van de eerstgeborene zijn verbannen naar het oosten en het westen en werden afgezonderd van het Pad van de Zon. Toen kwam hij die op een vruchtbare hoogvlakte, verdedigd door de voet van een berg en verschillende rivieren, besloot een kamp op te zetten. De vermoeidheid was toegeslagen en dit leek dan ook de ideale plaats om de nacht door te brengen. Toen men echter het kamp wilde opzetten verduisterde de hemel en scheurde een bliksemschicht de duisternis in tweeën. Een stem sprak tot de mensen in het kamp: “Mensen van weinig geloof, herinnert u de plagen van het water, het vuur en de sprinkhanen, zodat u altijd aan God herinnert zult worden.

En zo gebeurde het dat deze mensen met weinig geloof, die zich Daisan noemden vernoemd naar één van de rivieren, beschutting zochten bij de voet van de berg en nooit meer de Allerhoogste vergaten. Zij die niet meer wisten wie God was kregen te horen, vraag het aan uw vaderen, zij zullen het u leren. Vraag het aan uw voorvaderen, en zij zullen het u vertellen. En hoe het kwam dat de plagen waren beschreven? Zij waren opgeschreven door de schrijvers die waren weggestuurd om te schrijven over de plagen, zodat de mensen na hen van de fouten van hen die voor hen kwamen zouden leren, zodat zij altijd beschermd zouden blijven van wat eens gebeurd was. »



Zo gebeurde het dat wij wisten dat deze mensen die zich vernoemden naar een zijrivier van de Eufraat, Daisan, een stad in de buurt hadden gesticht. Een stad die wij kenden onder de naam Urhai.

_________________
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé
Montrer les messages depuis:   
Poster un nouveau sujet   Ce sujet est verrouillé; vous ne pouvez pas éditer les messages ou faire de réponses.    L'Eglise Aristotelicienne Romaine The Roman and Aristotelic Church Index du Forum -> La Bibliothèque Romaine - The Roman Library - Die Römische Bibliothek - La Biblioteca Romana -> Le Dogme - The Dogma Toutes les heures sont au format GMT + 2 Heures
Page 1 sur 1

 
Sauter vers:  
Vous ne pouvez pas poster de nouveaux sujets dans ce forum
Vous ne pouvez pas répondre aux sujets dans ce forum
Vous ne pouvez pas éditer vos messages dans ce forum
Vous ne pouvez pas supprimer vos messages dans ce forum
Vous ne pouvez pas voter dans les sondages de ce forum


Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
Traduction par : phpBB-fr.com