L'Eglise Aristotelicienne Romaine The Roman and Aristotelic Church Index du Forum L'Eglise Aristotelicienne Romaine The Roman and Aristotelic Church
Forum RP de l'Eglise Aristotelicienne du jeu en ligne RR
Forum RP for the Aristotelic Church of the RK online game
 
Lien fonctionnel : Le DogmeLien fonctionnel : Le Droit CanonLien fonctionnel : Le Réseau
Lien fonctionnel : Le ParcheminLien fonctionnel : Les Registres
 FAQFAQ   RechercherRechercher   Liste des MembresListe des Membres   Groupes d'utilisateursGroupes d'utilisateurs   S'enregistrerS'enregistrer 
 ProfilProfil   Se connecter pour vérifier ses messages privésSe connecter pour vérifier ses messages privés   ConnexionConnexion 

Récit de Collagène de Mégare : Chapitre III

 
Poster un nouveau sujet   Ce sujet est verrouillé; vous ne pouvez pas éditer les messages ou faire de réponses.    L'Eglise Aristotelicienne Romaine The Roman and Aristotelic Church Index du Forum -> La Bibliothèque Romaine - The Roman Library - Die Römische Bibliothek - La Biblioteca Romana -> Le Dogme - The Dogma
Voir le sujet précédent :: Voir le sujet suivant  
Auteur Message
vincent.diftain



Inscrit le: 10 Déc 2006
Messages: 7213
Localisation: Champagne

MessagePosté le: Jeu Avr 03, 2008 2:42 pm    Sujet du message: Récit de Collagène de Mégare : Chapitre III Répondre en citant

jandebohem a écrit:
III. La Tribu d’Habram

En chemin vers Urhaï, les cohortes de soldats et d’adeptes mêlées mues par la grande quête et semblables au panache incandescent d’un astre en perdition allumaient l’horizon.
Dès lors le philosophe, résigné et soumis au dessein du Très-Haut, avait revêtu les oripeaux sublimes du prophète et en acceptait les charges.
Quant à son neveu et votre serviteur, nous étions devenus sa garde rapprochée.

En contrebas des pentes arides du Taurus, avertis de l’arrivée d’Aristote, le peuple d’Urhaï, dans des barques fleuries était venus le cueillir, il termina son périple voguant sur les flots émeraude du Daysan.
Les chaotiques soubresauts de la rivière berçaient tant Callisthène qu’il ne vit jamais les rives colorées et les signes de bienvenue des habitants aux abords de la cité mais seulement le fond humide de la coque sculptée par ses ongles.
Glissant au pied de la forteresse je fus surpris de voir les larges bassins dans lesquels officiaient des prêtres pour le moins pervers qui enfonçaient la tête de leurs frères dans l’eau et, le croirez-vous ? les suppliciés s’engloutissaient, comblés d’aise.
Le plus étrange fût de voir Aristote, humblement, se porter volontaire pour endurer la même torture, d’abord je crût qu’il voulait se rafraîchir car la chaleur et l’humidité était intense mais il avait vraiment perdu la tête.
Le prêtre ému jusqu’aux larmes s’adressa à son Dieu comme si ç’était la première fois :

«Dieu tout puissant accepte ton enfant qui fait le choix d’abandonner la fatalité d’une vie animale, et consent qu’il renaisse librement engendré d’En-Haut »

La chronologie de ce qui se passa ensuite reste confuse mais sachez que les énormes poissons du bassin entourèrent les deux hommes, plongeant, tournant, sautant dans le plus grand chaos, alors tous les habitants tombèrent à genoux car il s’agissait des carpes sacrées.

Plus tard, on nous enseigna que, nées du miracle qui avait fait jaillir la fontaine vive Callirhoé du bassin et sauvé leur ancêtre Habram lorsque Nemorod l’avait précipité dans un brasier ardent du haut de la citadelle, les carpes, depuis la nuit des temps frayaient dans cette eau miraculeuse et préservée.
Et puis soudain, les poissons rompant leur danse désordonnée formèrent un cercle parfait, aussi parfait que la course des astres autour du coeur de la création.
Les descendants d’Habram et l’armée macédonienne tombèrent dans les bras les uns des autres à la vue de ce prodige, les soldats pleuraient
«edessa», «frères, nous sommes liés»
Quand les effusions s’estompèrent, le grand prêtre dit «nous allons partager avec vous notre secret car ç’est ce par quoi les frères se reconnaissent » marchons vers Harran ou réside le grand sage de la tribu.

Dans le grand temple d’Harran, le vieux sage à la barbe drue semblait attendre ses hôtes. Tous les yeux étincelaient dans leur creux d’orbite quand il lança sa révélation.

Citation:
« Voici des temps immémoriaux, lorsque le peuple du Très-Haut s’enfuit de la Cité originelle, Dieu qui eût pitié de nos aïeux dans leur exode offrît la pierre d’Oane à la Tribu d’Ânani Mhour mais l’écriture de la tablette était désormais devenue étrangère à tous les yeux.
A ceux qui décidèrent de suivre le soleil dans sa course, et afin qu’ils n’oublient pas leur pacte avec lui, Dieu leur fît don du bouclier d’alliance. Du disque façonné de trois métaux, l’airain l’argent et l’or, la légende raconte que seul, le Messager divin que la raison guide vers Dieu pourra découvrir la prophétie inscrite au centre du disque car l’or y est si pur que tout humain devient aveugle dans la tentative de découvrir le texte ».


Le prophète s'épongea discrètement le front murmurant :

"On dit qu'Homère était aveugle, le dira-t'on aussi d'Aristote ?"


Après de nombreux jours passés en prières et festivités, il fût temps de reprendre la quête. Des liens étroits avaient été noués entre les Uraïtes et les soldats. D’ailleurs, nombre de conscrits jurèrent de revenir goûter ici au repos du guerrier.

Les damnés de l’astre lunaire purent alors distinguer de leur position géostationnaire le large cortège ininterrompu des humains, en marche vers la prophétie.

_________________
Vincent Diftain d'Embussy
Cardinal Romain
Chancelier de la Sainte Inquisition
Grand Inquisiteur
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé
Marco_Castello



Inscrit le: 21 Avr 2011
Messages: 1847

MessagePosté le: Jeu Juil 21, 2011 3:33 pm    Sujet du message: Répondre en citant

Citation:


Capítol III


Tribu de Habram

De camí a Urhai, les cohorts de soldats i partidaris es barrejaven impulsats per la gran recerca i s’assemblaven el plomall incandescent d’un astre il•luminant l’horitzó perillosament.
Així, el filòsof, resignat i subjecte al pla de l’Altíssim, havia assumit els abillaments de profeta i va acceptar el càrrec.
En quant al seu nebot i al seu criat, van convertir-se en els seus guardaespatlles.

A les vessants àrides del Taurus, advertits de l’arribada d’Aristòtil, el poble d’Urhaï, en barques florides, havia anat a recollir-lo, així que va acabat el seu viatge navegant sobre les ones maragdes del Daisa.
La turbulència caòtica del riu va sacsejar-los tant que Calístenes no va veure les ribes acolorides ni els senyals de benvinguda dels habitants a les afores de la ciutat, sinó a la part interior del casc ferint-se amb les ungles.

Passejant per la fortalesa, em sorprengué de veure com a les grans piscines, en les quals els sacerdots, com a mínim perversos, oficiaven l’enfonsar el cap dels seus germans dins l’aigua, els condemnats s’aglutinaven, plens d’alegria, podeu creure-ho?
El més estrany fou veure a Aristòtil presentar-se humilment per a suportar la mateixa tortura. Primerament vaig creure que ho va fer per refrescar-se, ja que la calor i la humitat eren intensos, però fou una bogeria.

El sacerdot, commogut fins a les llàgrimes, s’adreçà a Déu com si fos la primera vegada:


"Déu Totpoderós accepteu el Vostre fill que ha pres la decisió de deixar el destí de la vida animal i que està d'acord, lliurement, en renéixer amb l’Altíssim."

La cronologia del que va passar després no està clar, però sabem que els enormes peixos de l'estany van envoltar els dos homes, enfonsant-los, canviant de direcció, fent-los saltar en un gran caos, i totes les persones van caure de genolls, ja que eren les carpes sagrades.

Més tard, se'ns va ensenyar que, nascudes d'un miracle que van fer brollar la font viva Callirhoe de la conca, havien salvat el seu avantpassat Habram quan Nemorod l’havia tirat a un braser ardent des de dalt de la ciutadella i que des de les albors del temps romanien a l'aigua i eren considerades miraculoses.

I de sobte, els peixos, trencar la seva dansa caòtica, van formar un cercle perfecte, tan perfecte com la carrera de les estrelles al voltant del centre de la creació.
els descendents d’Habram i l’exèrcit de Macedònia va caure en els braços l'un de l'altre a la vista d'aquest prodigi, els soldats van cridar:


"Edessa", "Germans, estem vinculats"

Quan les efusivitats es van esvair, el gran sacerdot va dir "Compartirem amb vosaltres el nostre secret, perquè és allò pel qual els germans reconèixer"caminant cap a Harran, el gran savi de la tribu.

Al gran temple de Harran, el savi ancià de barba tupida semblava estar esperant els hostes. Tots els ulls brillaven dins els forats d’òrbita del vell quan va llançar la seva revelació.


Citation:
"En aquell temps immemorial, quan el poble de l'Altíssim va fugir de la ciutat original, Déu tingué pietat dels nostres avantpassats en la seva migració, oferint la pedra d’ Oane a la tribu Ananies Mhour. Però l'escriptura de la tauleta va ser convertida en quelcom estrany per a tots els ulls.
Per a aquells que van decidir seguir al sol en el seu curs, de manera que no s'oblidi del seu pacte amb ell, Déu va donar l’escut de l’aliança. Del disc de tres metalls, treballat en plata, bronze i or, la llegenda explica que només el missatger de Déu podrà descobrir la profecia inscrita al centre del disc, ja que l'or és tan pur que tot ésser humà queda cec en el intent de descobrir el text. "


El profeta es va eixugar el front amb discreció murmurant "Es diu que Homer era cec, hom ho dirà també d’Aristòtil?"


Després de passar molts dies en oració i festa, era el moment de reprendre la recerca. Estrets vincles es van establir entre Uraïtes i soldats. D'altra banda, molts reclutes es va comprometre a tornar aquí per gaudir del descans del guerrer.

Els condemnats de l’astre lunar van poder veure, aleshores, des de la seva posició geostacionària, l’amplia comitiva ininterrompuda d’humans, en la seva marxa per a descobrir la profecia.



Traduït al català per Ignius.

_________________

Ex. Juge Royal|Arch. Em.de Malines |Thomiste| Comte de Corinthe et Baron de La Vostice (Achaïe), Vicomte de Bailleul (France)
Récipiendaire du Grand Chrisme d'Or
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé
Ignius



Inscrit le: 17 Nov 2010
Messages: 3431
Localisation: Catalunya

MessagePosté le: Mer Nov 30, 2011 2:07 pm    Sujet du message: Répondre en citant

Citation:



III.LA TRIBU DE ABRAHAM:

Las cohortes de soldados y sus partidarios se mezclaban en el camino hacia Ur impulsados por la gran búsqueda y sus penachos brillaban como astros incandescentes iluminando peligrosamente el horizonte.

Desde entonces el filósofo, resignado y sometido al plan del Altísimo, se había puesto las vestiduras del profeta asumiendo su responsabilidad. En cuanto a su sobrino y a servidor, nos convertimos en sus guardaespaldas.
Por debajo de las áridas laderas del Monte Tauro el pueblo de Ur advirtió la llegada de Aristóteles y sus habitantes fueron a recibirlo en barcas llenas de flores. De ese modo terminó su viaje navegando sobre las olas de color esmeralda del río Daisan.

El oleaje del río mecía con violencia a Calístenes quien jamás había visto en las riberas de un río tantos colores (ni los signos de bienvenida de sus pobladores en los accesos de la ciudad) sino solamente el fondo húmedo del casco esculpido por sus uñas.

Paseando por la fortaleza me sorprendió ver a los sacerdotes sumergiendo la cabeza de sus hermanos en el agua de las enormes piscinas ejerciendo un ritual, como poco, perverso. Allí los ajusticiados se aglutinaban llenos de alegría. ¿Podéis creerlo?

Lo más extraño fue ver a Aristóteles presentarse humildemente para soportar la misma tortura. Al principio creí que lo hacía para refrescarse, ya que el calor y la humedad eran intensos, pero verdaderamente había perdido la cabeza.

El sacerdote con lágrimas en los ojos se dirigió a Dios como si fuera la primera vez:

- "Dios Todopoderoso acepta a Vuestro hijo que ha tomado libremente la decisión de abandonar su fatal destino animal y que está de acuerdo en renacer con el Altísimo”.

El orden de los acontecimientos posteriores no está claro, pero sabemos que los enormes peces del lago rodearon a los dos hombres, hundiéndose, nadando de un lado a otro y generando un caos inmenso al saltar en todas direcciones. Entonces todas las personas que allí había se pusieron de rodillas, ya que se encontraban ante carpas sagradas.

Más tarde nos explicaron que eran milagrosas y que su nacimiento se produjo cuando Nemorod arrojó un brasero ardiendo desde lo alto de la ciudad a Abraham. Las carpas hicieron brotar la fuente de Callirhoe de la cuenca salvando así a su antepasado de las llamas. Desde entonces permanecían en el agua y eran veneradas por todos.

Los peces, de repente, detuvieron su danza caótica, formaron un círculo perfecto (tan perfecto como el dibujo que forman los astros alrededor del corazón de la creación).

A la vista de este prodigio los descendientes de Abraham y los macedonios se fundían en abrazos, los soldados gritaban:

-“Edessa", "Hermanos, estamos unidos"

Cuando las emociones se calmaron, el gran sacerdote marchando hacia Harran (donde reside el gran sabio de la tribu) dijo:

- "Vamos a compartir con vosotros nuestro secreto porque así es como los hermanos se reconocen”.

En el gran templo de Harran, el sabio anciano de la barba frondosa parecía estar esperando a sus huéspedes. Los ojos de todos parecían salirse de las órbitas cuando lanzó su revelación.

Citation:
"En aquellos tiempos, cuando el pueblo del Altísimo huyó de la ciudad original, Dios tuvo piedad de nuestros antepasados durante su éxodo y ofreció la piedra de Oane a la tribu de Ananías Mhour. Sin embargo, la escritura de la tabla se convirtió en algo incomprensible para todos los ojos.

Dios otorgó el escudo de la alianza a aquellos que decidieron seguir al sol en su curso, con el fin de que no cayese en el olvido el pacto que habían firmado. De la esfera de tres metales -compuesta por plata, bronce y oro- la leyenda cuenta que sólo el verdadero mensajero de Dios podrá descifrar la profecía inscrita en el centro del disco, ya que el oro es tan puro que cualquier otro ser humano quedaría ciego al tratar de leerlo”.

El profeta se secó la frente con discreción murmurando:

- "Se dice que Homero era ciego, ¿llegará a decirse lo mismo de Aristóteles?"

Tras muchos días de fiesta y oraciones era el momento de retomar la investigación. Estrechos vínculos se establecieron entre Uraïtes y los soldados. Por otra parte, muchos soldados se comprometieron a volver para disfrutar del descanso del guerrero.

Desde la luna los condenados podrían distinguir la amplia comitiva ininterrumpida de humanos marchando hacia el descubrimiento de la profecía.

Traducido por la hermana Xana de Pendragón.
Revisado por Casiopea.



_________________


Dernière édition par Ignius le Lun Oct 29, 2012 4:58 pm; édité 1 fois
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé Envoyer un e-mail
Ignius



Inscrit le: 17 Nov 2010
Messages: 3431
Localisation: Catalunya

MessagePosté le: Jeu Jan 19, 2012 1:17 am    Sujet du message: Répondre en citant

Citation:



Capitolo III - La tribù di Habram:


In cammino verso Urhai, le schiere di soldati, insieme agli adepti, viaggiavano spinti dalla grande ricerca e assomigliavano alla scia incandescente di una stella cadente che illuminava l'orizzonte.
Da quel momento, il filosofo, dimesso e sottoposto al disegno dell’Altissimo, aveva indossato i sublimi panni del profeta e ne aveva accettato il peso. Quanto al suo nipote ed al sottoscritto, eravamo diventati la sua guardia personale.

Sotto le pendici aride del Taurus, informati dell'arrivo di Aristotele, il popolo di Urhai era venuto ad accoglierlo con barche fiorite. Egli quindi terminò il suo viaggio navigando sulle acque smeraldo del Daisane.
I movimenti caotici del fiume sballottarono così tanto Callistene che non vide mai le rive colorate ed i segni di benvenuto degli abitanti nei dintorni della città, ma soltanto il fondo umido dello scafo scolpito dalle sue unghie.
Scivolando ai piedi della fortezza, fui sorpreso di vedere degli ampi bacini nei quali officiavano dei sacerdoti, a dir poco sadici, che immergevano la testa dei loro fratelli nell'acqua e, lo crederete? Coloro che erano così torturati si immergevano pieni di gioia!
La cosa più strana fu vedere Aristotele che umilmente si offriva volontario per sopportare la stessa tortura; inizialmente credetti che volesse rinfrescarsi poiché il calore e l'umidità erano intensi, ma aveva veramente perso la testa.
Il sacerdote commosso fino alle lacrime si rivolse al suo Dio come se fosse la prima volta:

"Dio onnipotente, accetta il tuo figlio che fa la scelta di abbandonare il destino di una vita animale, e consentigli di rinascere liberamente generato dall'Alto."

La serie di eventi che avvennero in seguito è ancora confusa ma dovete sapere che gli enormi pesci del bacino circondarono i due uomini, si immersero, ruotarono, saltarono nel più grande caos; allora tutti gli abitanti si inginocchiarono poiché si trattava di carpe sacre.

Più tardi, ci spiegarono che, nate dal miracolo che aveva fatto scaturire la sorgente d'acqua viva Callirhoe dal bacino e che aveva salvato il loro antenato Habram quando Nemorod l'aveva gettato in un bracere ardente dalla cima della citadella, le carpe, dalla notte dei tempi, vivevano in quest'acqua miracolosa e mantenuta pura.
E poi, improvvisamente, i pesci cessarono la loro danza disordinata e formarono un cerchio perfetto, perfetto come il corso degli astri attorno al cuore della creazione.
I descendenti di Habram e l'esercito macedone si gettarono nelle braccia gli uni degli altri alla vista di questo prodigio; i soldati piangevano:
"Edessa", "Fratelli, noi siamo legati."
Quando le effusioni si attenuarono, il grande sacerdote disse: "Condivideremo con voi il nostro segreto poiché è da questo che i fratelli si riconoscono. Andiamo verso Harran, dove risiede il grande saggio della tribù."

Nel grande tempio di Harran, il vecchio saggio dalla lunga barba sembrava attendere i suoi ospiti. Tutti gli occhi scintillavano quando lanciò la sua rivelazione.


Citation:

"Qui, dai tempi immemorabili, quando il popolo dell'Altissimo fuggì della Città originaria, Dio, avendo pietà dei nostri antenati nel loro esodo, offrì la Tavola di Oane alla Tribù di Ânani Mhour, ma la lingua della stele ormai era diventata straniera a tutti gli occhi.
A coloro che decisero di seguire il sole nella sua corsa, e affinché non si dimenticassero del loro patto con lui, Dio fece loro regalo dello Scudo dell'Alleanza. Del disco forgiato con tre metalli, bronzo, argento e oro, la leggenda narra che solo il Messaggero divino che la ragione guida verso Dio potrà scoprire la profezia iscritta al centro del disco poiché lì l'oro è così puro che tutti gli uomini diventano ciechi nel tentativo di scoprire il testo."


Il profeta si asciugò discretamente la fronte mormorando:

"Si dice che Omero era cieco, lo diremo anche di Aristotele?"


Dopo molti giorni passati in preghiere e festeggiamenti, era tempo di riprendere la ricerca. Legami stretti si erano formati tra gli abitanti di Urhai ed i soldati. Del resto, numerosi soldati giurarono di ritornare per godere qui il riposo del guerriero.

I dannati dell'astro lunare furono in grado allora distinguere dalla loro posizione geostazionaria l'ampia processione ininterrotta di uomini, in marcia verso la profezia.
Revisionato da Madre Adhominem



_________________
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé Envoyer un e-mail
Doron



Inscrit le: 19 Mai 2012
Messages: 327

MessagePosté le: Mar Nov 11, 2014 10:58 am    Sujet du message: Répondre en citant

Citation:
Aristoteles boek III: Verhaal van de Collageen van Mégare

Hoofdstuk III. De stam van Habram

En zo gingen wij op weg naar Urhaï, achter ons een cohort van soldaten en aanhangers die ontroerd waren door onze grote zoektocht. Zo liepen wij, met achter ons een wolk van stof, de ondergaande zon tegemoet.
Wat de filosoof betreft, deze had berusting gevonden in het plan dat de Allerhoogste met hem voor had en hij aanvaarde de lasten die dit met zich meebracht. Wat zijn neef en mijzelf betreft, wij werden zijn trouwe lijfwachten.

Bij de dorre hellingen van de Taurus aangekomen kwamen, gewaarschuwd voor de komst van Aristoteles, de mensen van Urhaï naar ons toe gevaren in boten versierd door bloemen. Varend op de smaragd van die de rivier van Daysan was. De chaotische schokken van de rivier baarden Callisthenes zorgen, waardoor hij niet de kleurrijke randen en welkomsttekens van de inwoners uit de omgeving zag. Hij keek enkel maar naar de vochtige bodem van de rivier die eruit zag alsof hij door nagels was bekrast.
Aangekomen bij de voet van het fort was ik verrast door de grote meren waar priesters de hoofden van hun stamgenoten in onderdompelden, waarna de ondergedompelde met een blik vol vreugde weer boven kwam. Het vreemdste om te zien was nog wel Aristoteles, die geheel vrijwillig deze marteling wilde ondergaan. Hoewel de warmte en vochtigheid hevig waren op deze plek dacht ik echt dat hij zijn verstand was verloren.

De opperpriester werd door dit gebaar van de profeet tot tranen bewogen en hij sprak tot ons alsof hij voor het eerst Jah had gezien:

«De Almachtige God zal jouw aanvaarden, jij die ervoor kiest om de feilbaarheid van dit aardse leven in te willen zien en zo als herboren weer boven wilt komen.»

Wat er daarna gebeurde blijft tot op de dag van vandaag onduidelijk, maar wat ik wel weet is dat in de grootste van de meren plotseling vele heilige karpers begonnen te spartelen en te springen, waardoor een chaotische dans ontstond.

Later leerden wij dat, als door een wonder, de eerste van deze karpers was ontstaan uit een brandende fakkel op de top van de citadel. De voorvader van de Urhaï stam, Habram, was geopenbaard dat wanneer hij rond de fontein van Callirhoe, die de bron was van alle meren rond de citadel, begon te springen er een heilige karper tevoorschijn zou komen die voorspoed voor zijn stam zou brengen. Aldus geschiedde het en uit het vuur kwam de heilige karper die op wonderbaarlijke wijze is voortgeplant en door zijn nageslacht in de meren is bewaard gebleven.

De vissen stopte plotseling met hun chaotische dans en vormden een perfecte cirkel. Zo perfect dat het leek op de baan van de sterren die rond het hart van de schepping zweefden. De afstammelingen van Habram, waar velen ook in dienst waren van het Macedonische leger, vielen elkaar bij het zien van dit wonder in de armen en weenden:

«Edessa», «Broeders, wij zijn verbonden»

De hoge-priester stapte naar voren en sprak:

«Broeders, met u delen wij onze geheimen, want zo tonen wij dat wij broeders zijn. Gaat naar Harran, want hij is de grote wijze van onze stam»

Aldus gingen wij, in een lange stoet, naar de tempel van Harran, waar de wijze oude man met een dikke baard op ons stond te wachten. Alle ogen waren op hem gericht en zijn ogen leken te schitteren toen hij zijn openbaring aan ons bekend maakte:

Citation:
«Het was hier, nadat de Allerhoogste de mensen uit de Eerste Stad had verjaagd, dat Hij zich weer over ons ontfermde en onze voorouders, die de exodus uit Oane hadden overleefd, de tableau van Anani Mhor schonk.
Het was ook hier dat Hij ons, ter herinnering aan Hem en Zijn heilige verbond met ons, het schild der Verbondenheid schonk. Dit schild bestaat uit de drie edelmetalen; brons, zilver en goud.

De legende gaat dat enkel de goddelijke boodschapper het binnenste van deze cirkel kan ontdekken en enkel hij ons het binnenste van deze cirkel kan laten zien. Want het goud in het binnenste van deze cirkel is zo verblindend dat enkel hij, die zich de goddelijke boodschapper mag noemen, de teksten van de Allerhoogste kan ontdekken.»


De profeet veegde discreet zijn voorhoofd af en mompelde:

“Men zegt dat Homerus blind was, wie zegt mij dat ik, Aristoteles, dat niet ben?”

Na vele dagen te hebben doorgebracht in gebed en festiviteiten was het tijd om onze zoektocht voort te zetten. Nauwe banden werden gesmeed tussen de soldaten en de Uraïters. Veel dienstplichtigen beloofden dat zij zouden terugkeren wanneer zij hun plichten als krijger hadden volbracht.

Zo gingen wij verder en het kan niet anders dan dat de verworpenen op de Maan ons hebben zien lopen, een lange stoet, op weg om de profetie te vervullen.

_________________
Revenir en haut de page
Voir le profil de l'utilisateur Envoyer un message privé
Montrer les messages depuis:   
Poster un nouveau sujet   Ce sujet est verrouillé; vous ne pouvez pas éditer les messages ou faire de réponses.    L'Eglise Aristotelicienne Romaine The Roman and Aristotelic Church Index du Forum -> La Bibliothèque Romaine - The Roman Library - Die Römische Bibliothek - La Biblioteca Romana -> Le Dogme - The Dogma Toutes les heures sont au format GMT + 2 Heures
Page 1 sur 1

 
Sauter vers:  
Vous ne pouvez pas poster de nouveaux sujets dans ce forum
Vous ne pouvez pas répondre aux sujets dans ce forum
Vous ne pouvez pas éditer vos messages dans ce forum
Vous ne pouvez pas supprimer vos messages dans ce forum
Vous ne pouvez pas voter dans les sondages de ce forum


Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
Traduction par : phpBB-fr.com